درس هفتم حضرت ابراهيم ( ع ) ( 2 ) هجرت ابراهيم ( ع ) به شام حضرت ابراهيم ( ع ) پس از دعوت فراوانِ مردم به توحيد و پس از آنكه دريافت ديگر مردم ايمان نمىآورند و حتى نقشه سوزاندن او را با آتش به اجرا گذاشتند ، - و خداوند نقشه آنان را نقش بر آب كرد - تصميم گرفت از منطقه زندگىاش به سوى شام هجرت كند . قرآن كريم به اين هجرت اشاره كرده ، مىفرمايد : فَآمَنَ لَهُ لُوطٌ وَقَالَ إِنِّي مُهَاجِرٌ إِلَى رَبِّي إِنَّهُ هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ . ( عنكبوت : 26 ) و لوط به او [ / ابراهيم ] ايمان آورد ، و او گفت : « من به سوى پروردگارم هجرت مىكنم كه او صاحب قدرت و حكيم است ! » برخى دربارهء علت هجرت ابراهيم ( ع ) ، به عامل ديگرى اشاره كرده‌اند و آن تهديدات دستگاه حكومت نمرود بود كه چون نمرود و اطرافيانش ، ابراهيم را خطر بزرگى براى خود مىديدند ، او را مجبور به خروج از آن سرزمين كردند . به نظر مىرسد كه اين دو عامل با هم منافات نداشته و مجموع هر دو سبب شده‌اند كه حضرت ابراهيم ( ع ) مصمّم بر هجرت شود ؛ يعنى هم خودش ، مأموريت خود را در اين منطقه پايان يافته مىديده و قصد كرده به سرزمينى ديگر برود تا مردم را هدايت كند و هم عامل اجبار دستگاه حكومت نقش داشته است . « 1 » خداوند اين هجرت را مورد تأييد قرار داده و نجات ابراهيم و همراهانش از دست دشمن را كه به سرزمين شام مهاجرت نمودند ، به خود منسوب كرده است :

--> ( 1 ) . ر . ك : تفسير نمونه ، ج 13 ، ص 453 .